به امید به اهتزاز در آمدن پرچم های با شکوه غیر دولتی

از كوچه‌ها و پس‌كوچه‌ها و خيابانهاي بسياري از شهرهاي كشورها كه گذر مي‌كنيد، خانه‌هاي مردم را مي‌بينيد كه بسياري از آنها پرچم كشورشان را به سليقه خود بر سردر خانه يا پشت بام نصب كرده‌اند؛ حركتي ملي ميهني كه محدود به كشور يا كشورهاي خاصي نيست. سردر مغازه‌ها، شركت‌ها و سازمانهاي خصوصي كشورها بدون هيچ دستورالعمل يا تبليغي اقدام به تهيه پرچم و نصب آن مي‌نمايند و عجيب تعصب در اين كار دارند كه به هر بيننده‌اي اعم از اينكه هم‌مهينشان باشد يا مسافر يا مهاجر، اعلام كنند ما كشورمان، دولتمان، پرچمان و نماد هويتمان را دوست داريم. حتي مردمي كه به اعتراض در مقابل دولتشان مي‌پردازند

ابوالقاسم گلباف

ماهنامه گزارش/شماره238/ مرداد  ماه 1391

 

 

از كوچه‌ها و پس‌كوچه‌ها و خيابانهاي بسياري از شهرهاي كشورها كه گذر مي‌كنيد، خانه‌هاي مردم را مي‌بينيد كه بسياري از آنها پرچم كشورشان را به سليقه خود بر سردر خانه يا پشت بام نصب كرده‌اند؛ حركتي ملي ميهني كه محدود به كشور يا كشورهاي خاصي نيست. سردر مغازه‌ها، شركت‌ها و سازمانهاي خصوصي كشورها بدون هيچ دستورالعمل يا  تبليغي اقدام به تهيه پرچم و نصب آن مي‌نمايند و عجيب  تعصب در اين كار دارند كه به هر بيننده‌اي اعم از اينكه هم‌مهينشان باشد يا مسافر يا مهاجر، اعلام كنند ما كشورمان، دولتمان، پرچمان و نماد هويتمان را دوست داريم. حتي مردمي كه به اعتراض در مقابل دولتشان مي‌پردازند، پرچم كشورشان را در راهپيمايي‌ها با خود حمل مي‌كنند كه از شبكه‌هاي رسانه‌اي قابل ديدن است.

لازم نيست راه دوري برويم! همين تركيه كه مرزهاي زميني و هوايي مشترك ، دين مشترك و زبان نزديك با آذري‌هاي ما دارد و البته گردشگري فعال آن كشور و روابط تجاري بازرگاني، كشاورزي با ايران، موجب شده كه جمعيت زيادي از مردم  ما، به آن ديار سفر كنند.

مسافران ايراني در يك نگاه مي‌بينند مردم عادي ترك، اعم از كاسب، كارگر، كارفرما و ... پرچم تركيه را در هر كوي و برزن به اهتزاز درآورده‌اند.

تركيه يك كشور آسيايي، اروپايي است. از تركيه كه بگذريم در كشورهاي اروپايي و امريكايي نيز اين حركت ملي و ميهني با تعصب بيشتري مشاهده مي‌شود اوج اين حركت در امريكا قابل مشاهده است. هنگامي كه در امريكا سيل يا طوفان، فاجعه مي‌آفريند، صاحبان منازل مخروبه پرچم كشورشان را به اهتزاز در مي‌آورند؛ يعني كه ما و كشورمان در هر شرايطي زنده‌ايم. يك مغازه كوچك و يك خانه قديمي و يك سوئيت يا يك آپارتمان و يا ويلاي چندهزار متري همه و همه عشق به اهتزاز در آوردن پرچم كشورشان را دارند.

اين دلبستگي و علاقمندي به كشور متبوع، خاطره خوبي‌ها، فداكاري‌ها و تلاش مجموعه خدمتگزاران به مردم، احساس خوب همه چيز براي همه كس و مسايلي از اين قبيل، فرد را وادار مي‌كند تا در هر شرايطي، پرچم و هويت كشورش را مطرح كند.

بسياري از اين مردم، پرچم كشور را چنان مقدس مي‌دانند كه حتي از دور انداختن  كهنه شده آن نيز ابا دارند و پرچم مندرس را نيز قاب گرفته و چون تابلويي نگه‌داري مي‌كنند. انگار بخشنامه شده است كه همه به صورت يكسان علاقمندي چنين شديدي نشان دهند و در اين كار، گوي سبقت را از هم بربايند.

جالب‌تر اينكه بسياري از فعالان اقتصادي هنگام چاپ برشور و كاتالوگ كالاي خود و يا كارت ويزيت، پرچم كشورشان را در بهترين جاي ممكن چاپ كرده، به آن افتخار مي‌كنند يا در ملاقات‌ها آرم پرچم را به سينه‌شان سنجاق مي‌كنند.

راستي چرا مردم ايران چنين نمي‌كنند و وزارتخانه‌ها، سازمانها، ادارات و شهرداري‌ها وظيفه ملت را به عهده مي‌گيرند و البته ادارات دولتي نيز صرفاً در مراسم خاص، جشن‌ها يا عزاها پرچم آويزان مي‌كنند كه در مواردي پارچه پرچم چروك خورده و نشان از عدم توجه به آن دارد. اخيراً شهرداري يا دولت در برخي از مناطق مانند بزرگراه جهان كودك، اطراف ميدان نور، مسير بزرگراه شهيد باكري (همه در تهران) اقدام به علم كردن ميله‌هاي بزرگ براي نصب پرچم‌هاي با شكوه كرده است، ولي اصولاً به اهتزاز در آوردن پرچم نبايد صرفا دولتي شود. چرا مردم به اين نقطه نمي‌رسند كه پرچم بسيار عزيز و بخشي از هويت انسان است و بر سردر آويختن پرچم به معناي حيات مردم و كشور و دفاع از كيان كشور است.

شايد مي‌بايست كار فرهنگي مجددي آغاز كنيم و به مردم كشورمان آموزش دهيم در عرف جهاني پرچم كشورها عزيز است چرا كه نماد هويت آنهاست و حتي اگر قرار است در مقابل حكومت‌هاي خودكامه قدرتمان يا تنفرمان را نشان دهيم، بهتر است نمادهاي ديگر غير از پرچم آنها را نشانه برويم.

رفتارهاي جديد معناي جديد مي‌يابد. چه مي‌شود كرد تا مردم احساس كنند با تمام وجود بايد پرچم را دوست داشته باشند و آنرا پاره‌اي از وجود‌شان حس كنند.